Do początku lat 80. mieszkańcy Radawca Dużego, Radawca Małego i Radawczyka Drugiego uczestniczyli w życiu religijnym parafii Konopnica, jednej z najstarszych w okolicy (jej początki sięgają XIV wieku).
Natomiast wierni z Pawlina byli związani z parafią w Babinie.
Codzienność religijna oznaczała więc piesze wędrówki do oddalonych kościołów, co szczególnie w zimie czy w okresach intensywnych prac polowych było dużym utrudnieniem. Wierni zaczęli więc marzyć o własnym miejscu modlitwy w Radawcu.
W lipcu 1982 roku, w atmosferze jeszcze świeżych wspomnień po stanie wojennym, dokonano ważnego przełomu: poświęcono pierwszą, drewnianą kaplicę pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy.
Był to pierwszy trwały punkt kultu religijnego w samej miejscowości – niewielka, ale własna świątynia, która stała się centrum życia wspólnoty. Tutaj sprawowano Msze święte, chrzty i pierwsze nabożeństwa maryjne. Kaplica szybko stała się symbolem spełnionych marzeń mieszkańców o „kościele na miejscu”.
Już rok później, w kwietniu 1983 r., bp Bolesław Pylak erygował w Radawcu samodzielny ośrodek duszpasterski.
W jego skład weszły:
część wiernych z dotychczasowej parafii Konopnica,
wieś Pawlin, należąca wcześniej do parafii w Babinie.
Był to ważny krok przejściowy – od zależności do własnej organizacji kościelnej. Od tej chwili Radawiec nie był już tylko „miejscowością przy parafii”, ale miejscem, gdzie tworzono podwaliny przyszłej wspólnoty parafialnej.
29 kwietnia 1988 r. bp Bolesław Pylak powołał do życia parafię pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Radawcu Dużym.
Pierwszym proboszczem został ks. kan. Konrad Dobrowolski, dotychczasowy wikariusz w Konopnicy.
Był to moment przełomowy – odtąd Radawiec miał już nie tylko własną kaplicę, ale i pełną samodzielność parafialną, z własnym duszpasterzem, kancelarią i planami dalszego rozwoju.
20 maja 1988 roku, pierwszym proboszczem nowej wspólnoty parafialnej został ks. Konrad Dobrowolski - młody energiczny kapłan, który do tej pory pracował w parafii w Konopnicy jako wikariusz. Główne zadania pierwszego proboszcza radawieckiego to zorganizowanie struktur nowej parafii, budowa świątyni, domu parafialnego i co najważniejsze budowanie wspólnoty wiary.
Jeszcze w tym samym roku ruszyły prace przy wznoszeniu murowanej świątyni.
Projekt przygotowali lubelscy architekci Jacek Bieńkowski i Andrzej Szeliga.
Budowa była ogromnym wysiłkiem mieszkańców – wielu parafian ofiarowało swoją pracę fizyczną, sprzęt, a nawet materiały budowlane. Dzięki temu tempo było imponujące: już po kilku latach bryła kościoła zaczęła dominować w krajobrazie wsi.
Proboszcz Dobrowolski nie tylko kierował duszpasterstwem, ale stał się też faktycznym budowniczym nowej świątyni.
25 czerwca 1995 r. abp Bolesław Pylak dokonał uroczystej konsekracji nowego kościoła parafialnego w Radawcu Dużym.
Świątynia, zaprojektowana przez lubelskich architektów Jacka Bieńkowskiego i Andrzeja Szeligę, została w całości ukończona i wyposażona dzięki ogromnemu zaangażowaniu parafian.
Wnętrze zdobią witraże we wszystkich oknach, a w prezbiterium znajduje się kopię obrazu Matki Bożej Częstochowskiej namalowaną przez parafianina Tadeusza Kliczkę, wcześniej pobłogosławioną przez papieża Jana Pawła II na Jasnej Górze.
W lipcu 2014 r., po przejściu na emeryturę ks. Konrada Dobrowolskiego, proboszczem został ks. Stanisław Papierz.
Nowy duszpasterz to kapłan o nietypowym profilu – oprócz formacji teologicznej posiada także wykształcenie matematyczno-fizyczne i specjalizację z kosmologii na KUL.
Pod jego kierunkiem parafia kontynuowała tradycję środowych nowenn do Matki Bożej Nieustającej Pomocy, dbałość o kroniki parafialne i pamięć historyczną, m.in. coroczne obchody przy leśnym pomniku ofiar pacyfikacji z 1940 r.
30 kwietnia 2024 r. zmarł ks. kan. Konrad Dobrowolski – pierwszy proboszcz Radawca Dużego, budowniczy kościoła i duszpasterz, który przez 26 lat kształtował życie religijne nowej wspólnoty.
Był nie tylko organizatorem i kapłanem, ale również kronikarzem i świadkiem przemiany wsi w samodzielne centrum religijne.
Uroczystości pogrzebowe zgromadziły licznych wiernych i duchownych. Kapłan spoczął na cmentarzu parafialnym za świątynią, którą sam wznosił i której służył przez dziesięciolecia.
We wrześniu 2025 r. parafia powitała nowego proboszcza — ks. Tomasza Gapa.
Rozpoczął się nowy rozdział w historii wspólnoty, która po latach prowadzonych przez dwóch poprzednich duszpasterzy otworzyła się na kolejne wyzwania.